Salamat, Oktubre!

Alam mong espesyal ka. Ibang klase rin ang pinasubok at pinaranas mo saakin. Lahat ng tuwa at luha, pagtataya, pagkadapa at tagumpay, kasabay ang musika, serbesa at indak ng buhay - buong yinayakap at yayakapin pa.

Kung saan-saan mo ako pinapunta, kung sinu-sino ang pinakilala. Saan man ako dalhin ng tsinelas na ito, alalahanin mong lahat ng aral na tinuro mo ay palaging nasa puso. Salamat Oktubre. Galak kong sinasalubong ang buwan ng aking kapanganakan, Nobyembre! :)

1 Wish. 100 Bags. 1 Goal

One Wish.

One Hundred Lives.

One Goal.

November 11 is my 22nd birthday. 22 years of friendship, love and happiness. Here's the game plan to make my special day extra meaningful. Friends: instead of fancy gifts and birthday parties, can I just ask a BAG from you? Yes, a BAG (preferably a school bag), this will be donated to the scholars of Hero Foundation, Inc. Hero Foundation has been helping kids of our late and incapacitated members of the Armed Forces, our heroes.

Donors will be honored in a very special way.

(No EPAL Bags, please!)

How to help?

 1. Tweet me, (# of bags and name of donor/s) 

@raffymagno

2. Text me at 09214107755 / 09179520244

3. For cash donations, please follow the steps bellow.

(taken from www.herofoundation.com.ph)

Direct Deposits

• Over-the-Counter

  Bank of the Philippines
  Account Name: HERO Foundation, Inc.
  Account Number: SA # 000013-6263-32
  Reference No.: Donors name or write ANONYMOUS

• Via Phone

  (Enrollment is needed before making a donation)
  1. Dial 89-100
  2. Follow the usual phone procedure
  3. Make the desired donation amount

• Via Internet / BPI Express Online

  (Must be a BPI account holder and enrollment is needed before making a donation)
  1. Log on to www.bpiexpressonline.com for all account holders.
  2. Choose options
  a) Payments and Reloading then,
  b) Bills Payment and,
  c.) Pay Bills Today.
  3. Enter the desired donation amount

• Via ATM

  (Enrollment is needed before making a donation)
  Follow the usual procedure then go to BILLS PAYMENTS – choose HERO Foundation

• Other Direct Deposit

  LANDBANK OF THE PHILS.
  Account Name: HERO Foundation, Inc.
  Account No: CA# 1672-1001-23

Are you ready to be a hero too? Tulong na! :)

http://herofoundation.com.ph/scholarship/our-scholars

Struggles of a "Gay" Missionary.

Hi friends, been writing my thesis for the past months and geeeee, it ain't easy. Together with this academic stressor, it's a public knowledge that I've been trying my best to be a good citizen of this country by engaging my self to different volunteer works. I know that I don't need to prove my worth to all of you. Despite my gender preference, you (true friends) still loved and accepted me wholeheartedly. I just want to vent out that this me "trying-to-be-a-good-model/inspiration/Filipino-nation-builder" is kinda hard. When I embraced this work, I know that I'll be challenged physically, mentally, psychologically and emotionally - I'm always ready and prepared. What makes this work harder is my gender. The challenges that I've mentioned above are nothing to prejudice, stereotypes, discrimination and abuse. Yah. I just want to let you know that I'm having a hard time proving my self to people (politicians, elders, leaders, Filipinos) but rest assured that I ain't quitting. To know that you love me is more than enough. Thank you. ♥

Been watching this very empowering movie. Please, I'm asking 1.5 hours of your valuable time. Maybe after the movie, you'll understand and feel how hard it is become a "gay missionary".

Atenista, sino ka?

150 years - Ateneo de Manila. 

100 years - Ateneo de Zamboanga. 

79 years - Ateneo de Cagayan. 

76 years - Ateneo de Naga. 

64 years - Ateneo de Davao. 

Matagal na rin nga talagang namamayagpag ang Ateneo sa buong bansa. Sikat ito hindi lang dahil sa magagaling, magaganda at pogi ang mga nag-aaral dito, kundi lahat ng Atenista ay tinatawag na "men and women for others" at hindi lang yan, lahat rin sila ay buong-buong yinayakap ang "cura personalis". Bago ako magsulat nito, tinangka ko pang mag-compute kung ilang libong tao na ang nakatapos ng pagsusunog ng kilay sa Ateneo, ngunit nung nakita ko ang mga taon simula ng naipanganak si Ateneo sa buong bansa, isa lang ang pumasok sa isip ko - marami na kaming men and women for others - dapat. 

Marami nga ba?

Hindi na trivia sa lahat ng tao na ang ilan sa mga namumuno o namuno ng bansa ay mga Atenista. Marami rin naman talagang nagtagumpay ngunit marami rin ang bumigo sa mga kanya-kanyang tungkulin. At ito yung pinaka-masaklap, mukhang mas marami yung bumibigo. 

Sa daang taon ng Ateneo sa bansa, ilang Atenista na nga ba ang tunay na nag-alay ng sarili sa bayan? Ilang Atenista na nga ba ang naging tunay sa misyong maging "men and women for others"? 

Naging saksi at parte ako ng gigil ng Ateneo na makatulong sa ibang tao, noon, high na high rin ako kapag nasa mahihirap akong lugar at nagtuturo ng kung ano-ano sa mga bata, nagbibigay ng training sa mga nanay at tatay, o naglilinis ng mga maduduming dalampasigan. High na high rin ako kapag namumuno ako ng mga activities na feeling ko babago sa ikot ng mundo. Akala ko noon, yun na yung pagiging "man for others" ko. Mali pala ako.

Totoong buhay.

Hindi joke time ang pagiging Atenista. Mahirap talagang i-balance ang academics at lovelife - ooopppsss, I mean, extra-curricular activities, kasabay na rin ang expectation ng mga magulang at friends. Hindi rin madaling magmukha at magpanggap na mayaman kahit 7 pesos na lang ang nasa bulsa mo. Totoong totoo ang buhay sa loob ng Ateneo, totoong totoo ang Buhay Atenista, pero ang Buhay Atenista ay napakalayo sa Buhay Pilipino. 

Akala ko noon, pwede na akong hiranging National Hero dahil sa mga kalokohang pinaggagawa ko bilang isang student leader, ang alam ko lang noon, kailangang tulungan ang Bicol kasi, nasa contract yun sa scholarship namin at according sa mga studies, isa raw ang Bicol sa pinaka mahirap na rehiyon sa bansa. Oha!

Bagong Buhay.

Pero nagbago ang lahat ng unti-unti akong bumalik sa mga lugar na dati kong pinupuntahan, hindi bilang isang Atenistang Turista at feeling-magaling-na-magbabago-ng-bansa kundi bilang isang Atenistang Misionaryo. 

Hanggang ngayon, hindi pa rin ma gets ng mga magulang ko kung bakit kailangan kong talikuran ang mga offers ng malalaking kumpanya sa Maynila at mas piliing bumyahe sa kung saan-saan sa Bicol, walang dalang pera ngunit may isang bote ng tubig naman. Hindi rin nila ma gets kung bakit pag-uwi ko ng bahay, kadalasan mas amoy lupa ako o amoy putik, dati kasi, mas madalas ang amoy alak at yosi. 

Ito ang buhay na aking pinili. Malayo man sa expectation ng mga magulang at friends, malayo man sa expectation ng mga tao bilang Atenista ako, malayo man sa rangya ng opisina sa Makati pero masaya ako - sobrang saya ko. 

 

Challenge!

Hindi ko sinasabing ito ang noblest job in the world kasi hindi naman trabaho ang mahalin ang bayan - para saakin, responsibilidad ng bawat Pilipino na gawin ito, ngunit gusto kong i-challenge ang lahat ng Atenista sa mundo na pagisipan at dasalan ang misyon ng bawa't isa para sa Pilipinas. Hindi lang pagiging community organizer ang cool, cool rin ang mga social entrepreneurs, doctors sa baryo, lawyers na hindi nagsisingil ng bongga, tourism specialist na nag popromote ng ganda Pinas, nurses sa community, pulitikong tapat, at Atenistang patuloy na hinuhubog at nagpapahubog para maging tunay na "man/woman for others". 

Daang taon na ang lumipas. Marami ng Atenista ang grumadweyt ng Ateneo ngunit mahirap pa rin ang Pilipinas. Ilang taon pa ang kailangan nating hintayin? Sinong martir pa ba ang kailangan patayin? Ikaw? Handa ka na bang baguhin ang Pilipinas? Handa ka na bang isabuhay ang pagiging man o woman for others?

 

 

The Philippines is worth LOVING for.

Living a life filled with unpredictable challenges both from my own family and my chosen vocation isn't easy. From all the physical pains being a buttered child, emotional drama for I'm in a broken family, and a societal stigma, that despite all the stuff I'm doing I'm still discriminated because of my gender - how could I profess love? I guess, I could not be considered as a legit love prophet but I tell you - these challenges are my fuel why I continue to trust love and to trust life.

Falling in love.

Falling in love is the easiest while falling out of love is the hardest. Crazy? Yes. I think I am, especially when it comes to love. For me, when you say you're falling out of love it's as good as saying that "I don't care about my mother" or "Being a Filipino sucks!" I guess in these times, people are so preoccupied with a lot of stuff that they tend to easily lose hope, lose faith and lose love. 

 

Staying in love.

You may be wondering with my posts in facebook, tweets in twitter or articles in blogspot - most of them are positive, full of hope and (of course) love. But you know, behind it are my frustrations, sadness, emptiness and doubt. Yes, even if it seems that I'm so sure that I am offering my self for our country - my wholeness is still filled with questions of doubt. However, the heart which is filled with hope overpowers these dark moments. Behind the smiles are also my struggles. So many times that I wasn't able to attend my mother's birthday because I need to meet a mother who's in pain, so many times that I have to miss my sibling's recognition day because I need to go to a kid who is deprived of education. Staying in love is a struggle but you have to face it. That "hurting" moment is an assurance that you are truly loving.

 

 

Sino nga naman ang mangangahas ma-inlove sa isang bansa na puno ng kahirapan, puno ng pighati. I believe this is where the biggest challenge will come in. Are you ready to fall in love with the Philippines?

 

This is the Philippines according to your lenses.

 

 

I know I will still encounter problems, difficulties, and struggles. Being in Gawad Kalinga doesn't give me the assurance that I will be able to fulfill my dreams for the Philippines while I'm still alive. But one thing is clear, I'm not the only one who is madly and deeply in love with our country. Wherever this craziness leads me, what matters most is that I truly loved. And yes, forever I will shout:

THE PHILIPPINES IS WORTH LOVING for! 

Babangon ang Siruma, Babangon ang Pilipinas

Isang nakakabinging panawagan ang pumukaw saaming lahat. Dala-dala ang malalaking bag, pusong busog sa pagmamahal, sariling handang magtaya ng kahit na ano para sa iba at isang boteng tubig, kami ay tumungo sa Siruma, Camarines Sur. 

Paul, Dhang, JP, Dhang, Rommel, Neng and Mikmik

Buwis buhay na experience and dinaanan namin papuntang Siruma. 

Mas bonus pang hampas ng mga halaman at malakas na buhos ng ulan. 

Dalawang batang BAYANI. 

Walang pinipiling edad ang pagsisilbi at pagbabahagi sa iba. 

We spent two days to prepare for the activity. 

We divided our group so that we could maximize our energies. Pero syempre, expect the unexpected. 

Dami agad changes, troubleshoot dito, troubleshoot jan. Biyahe dito, biyahe doon.

Pero lahat di sumusuko. Watching my KUYA's and ATE's work to make everything okay

is so moving. Sa isang newbie na katulad ko, nakaka-inspire yun.

Gawad Kalinga Volunteers work as if it's their first build, as if it's their first travel, as if lahat first.

Ibang klase ang energy level na galing sa puso, hindi nauubos, hindi nakakasawa.  

Tumulo ang mga pawis at luha habang tulong-tulong naming hinahanapan ng solusyon ang konting mga 

challenges na dumating.   

Isang mahapding kurot sa puso ang yakapin ang problema ng mga kababayan natin, pero lahat naman ay nasusulusyunan. Lahat naman ay nahahanapan ng paraan. 

Yun na nga, parang ang bilis ng araw at Day 0 na ng

 Save Siruma Build. 

We welcomed more or less 200 KBs and Volunteers from different Gawad Kalinga Villages of Cam.Sur.

Lahat hindi paawat na tumulong at magbahagi para sa iba. Katulad ng dinaan namin, hindi naging madali ang biyahe ng mga volunteers papuntang Siruma. 

Sinalubong sila ng malalaking alon, napakainit na araw at kumakalam na sikmura.

Mahirap, napakahirap, pero lahat ay nagsakripisyo upang matupad ang misyon na muling ibangon ang Siruma.

Sinalubong kaming lahat ng napakagandang tanawin. Indeed, the Philippines is the most beautiful place in the world.

(Taas bangko award ako sa statement na yan), pero totoo naman :)

San Miguel Bay

Pacific Ocean 

But more than this beautiful view is the reality that in the middle of this paradise, there are Filipino families who are in need of our help and assistance. 

Totoo, minsang mawawalan tayo ng gana na 

titigan ang mga ganitong pangyayari.

Sira-sirang bahay, komunidad na walang tubig at kuryente. 

Ngunit, patuloy na magbibigay ng pag-asa ang bawat isa saatin.

Napakagandang titigan na sa likod ng mga problema ng kahirapan, 

may mga taong handang magtaya ng sarili sa iba at sa bayan.

Sabi nga ng isang KB: "Tumutulong ako ngayon, kasi noon, ako naman yung tinulungan". Yun yun. 

Sino ang nagsabing hindi na uso ang BAYANIHAN?

Iba't ibang lugar ngunit iisang PUSO. Tunay kayong mga BAYANING PILIPINO.

Babangon ang Pilipinas. Ngayon na!

Lahat ng pawis na tumutulo ay galing saaming mga puso. - Patrick, GK Balatas

Lahat ay may mga ngiti sa mga labi, ang Siruma ay

napuno ng mga maliligaya at mapagmahal na puso, lahat sila'y tunay na BAYANING PILIPINO.

Hindi natapos ang lahat sa paggawa ng bahay.

Kasama ang mga bata, lahat ng mga GK Volunteers ay sumigaw:

Gawad Kalinga - Isang Milyong Bayani.

Isang Milyong Bayani - Walang Iwanan!

Ang boses ng mga batang ito ay parang gasolinang nagpaalab pa lalo sa apoy saaming mga puso. Lahat ay ginanahang magtrabaho. 

Habang nagpipinta, sinabi ko saaking sarili: I'm painting this house not for myself but for these kids. Sabi nila, kulang na ang oras, pero ano ba ang imposible kung tayong lahat ay magtutulungan?

Patuloy tayo sa paggawa ng mga komunidad ng pagkakaisa.

Gawad Kalinga is re-empowering and re-building the Philippines, one house, one community at a time.

Sa bawat pukpok ng pako, sa bawat halo ng simento, sa bawat hallow block na pasan, isang pamilyang Pilipino ang tinutulungan na makaahon sa kahirapan. 

The whole activity was ended by a boodle fight.

Ito ang pinaka-masarap na kainan na napuntahan ko. Para saakin mas mahalaga pa ito sa kainan sa isang magarang restaurant.

Dito ang mga kasama mo ay mga tunay na tao, dito ang mga kasama mo ay mga tunay na bayani.

Found a home in Gawad Kalinga. 

Sana'y patuloy tayong maging bukas sa mga panawagan ng Panginoon 

para magsilbi.

Sa kahit na anong paraan, sa kahit saang lugar, sa kahit na anong pangyayari, ang puso ng isang mapagmahal na Pilipino ang iiral.

Patuloy akong maniniwala na babangon ang Siruma, 

BABANGON ang Pilipinas.

Photos:

Dhang Tecson, Gawad Kalinga

Paul Tamisin Garcia, Gawad Kalinga

Leah Patrocinio-Dizon, GK - Bongliw

Oo! Bahala na!

Tinanong ako ng isang malapit na kaibigan: Wala ka na bang choice? Diyan ka na talaga? Malakas ngunit medyo may alinlangan pa ang sagot ko noon, sabi ko: Oo! Bahala na!

Ilang oras at medyo maraming araw na rin ang lumipas noong unang tumungtong ako sa Gawad Kalinga bilang isang intern. Baon-baon ko araw-araw ang sagot ko saaking kaibigan, araw-araw, sinasabi ko saaking sarili, Oo! Bahala na! 

Ngayon ko lang napagtanto na ang sinagot ko saaking kaibigan ay medyo may kabigatan at kahirapan. Yung "Oo! at Bahala na." ay isang malakas na pagsagot sa paanyaya ng Panginoon at isang bukas na pagtitiwala sa Kanyang mga plano. 

Noong una, sabi ko, game ako diyan, sa mga experience ko ba naman bilang isang social worker, community organizer at volunteer ano pa ba ang hindi ko kakayanin? Ano pa ba ang hindi ko kayang gawin? Hindi ko nga alam kung ano ang pinasok ko. 

Lumipas ang mga araw ng tawanan at walang humpay na kwentuhan - masaya, napakasaya sa Gawad Kalinga. Ibang level ang energy ng mga community organizers at volunteers doon, parang hindi napapagod, hindi nagsasawa. Ngunit sa likod ng mga tawanan na ito ay ang isang mahapding kurot na pare-pareho naming nararamdaman sa tuwing kami ay nasa GK Villages. Oo, isang masayang pampalubag-loob na sa bawat hakbang na ginagawa mo alam mong natutulungan mo ang mga kababayan mo kahit papano, pero kasabay ng pagtalikod mo sa mga kausap mong beneficiaries ay ang lungkot na dadalhin mo habang ikaw ay pauwi, minsan babaunin mo ito hanggang saiyong kwarto, sabay tanong: Sapat na ba ang nagawa ko? 

Sa tuwing pumapasok ang mga tanong na ito saakin, tinitingnan ko ang mga kasama ko sa Gawad Kalinga. Sa kabila ng hirap at pagod, patuloy pa rin silang naglalakad patungo sa mga GK Villages para tumulong. Ibang klase! Ibang klase ang tiwala na binigay nila. Dito ginaganahan ako para mas maging isa pang mabuting intern, at mas magi pang mabuting Pilipino. Grabe kung tumaya ang mga kasama ko sa Gawad Kalinga. Baon lang nila ay lakas ng loob, tiwala sa Diyos at isang bote ng tubig.

Ngayon, alam ko na. Hindi lang ako ang sumagot ng Oo at Bahala na sa Gawad Kalinga. Bago pa man ako, marami ng tao ang yumakap ng buo sa panawagan ng Panginoon na magsilbi, maraming tao na rin ang napasubok at umiyak sa landas na pinili nila dito sa Gawad Kalinga, pero alam ko, lahat ng taong nandito ay isa lamang ang puso - isang pusong puno ng pagmamahal, pananalig at pagtitiwala. 

Oo, ilang linggo pa lang naman ako sa Gawad Kalinga. Kung ikukumpara ang mga araw na naibuhos ko dito, alam kong meron pa akong mapipiga at maibibgay para sa iba. 

Hindi madali maging bahagi ng pamilyang ito, ngunit alam ko na sa bawat problemang aming naririnig, ay ang isang malakas na sigaw ng pag-asa - maraming tao ang handang tumulong at magsilbi para sakanilang kapwa. 

Hindi ko alam kung saan hahantong ang lahat ng ito, ngunit patuloy pa rin akong sasagot ng Oo! Oo - dalhin mo kami Panginoon sa mga lugar na kailangan mong yakapin. Baku-baku man ang daan, maalon man ang karagatan, wala man tirahan o masasakyan.

Bahala ka na, Panginoon saamin! Nawa'y patuloy mo kaming bigyan ng lakas para tuparin lahat ng aming alituntunin at hangarin!